Początek szkoły

Oto, jaki tekst można było przeczytać na starej witrynie III Liceum, gdy to mieściło się jeszcze przy ul. Obozowej 3 …

 

„W ostateczności liczy się człowiek i jego dokonania, jeżeli służą najwyższemu celowi – Człowiekowi”

 

Stare piastowskie miasto Głogów, zniszczone w około 95% w czasie działań 1945 r. Wiele jeszcze lat po wojnie nie mogło wrócić do normalnego rytmu życia, który zwiastować miał powrót do dawnej świetności. Powoli powstawały domy mieszkalne, szkoły i obiekty publiczne. Do tego, by budować potrzebne były budowlane kadry. Władze wojewódzkie w porozumieniu z Ministerstwem Oświaty i Kuratorium Okręgu Szkolnego zdecydowały utworzyć Szkołę Rzemiosł Budowlanych. Na jej siedzibę wyznaczono budynek przy ulicy Obozowej 3. Ponieważ wyznaczony budynek nie posiadał ani dachu, ani okien, tymczasowej gościny szkole użyczyła Szkoła Zawodowa nr 1. Organizacją grona pedagogicznego zajęło się Kuratorium. Grono składało się z pięciu osób. Przyjęto uczniów do dwóch klas: do klasy o specjalności murarz-tynkarz 26 osób i do klasy instalatorskiej 35 osób. Budową szkoły zajęły się dwie instytucje: Spółdzielnia Mechaniczna w Głogowie i Szkoła Zawodowa w Nowej Soli. Ponieważ z terminowym wykonaniem robót były kłopoty, do budowy przystąpili nauczyciele i młodzież. Przed południem odbywały się zajęcia lekcyjne, po południu zajęcia budowlane. Budynek internacko-warsztatowy został oddany do użytku w 1962r. Najbardziej smutny widok przedstawiał plac szkolny: bunkry, gruzy, brak zieleni i zrujnowany budynek (dziś „czerwony”) w sąsiedztwie. Dyrekcja zaplanowała go na stołówkę i pomieszczenia kulturalne. „Czerwony budynek”, nazwany tak od cegły, oddano do użytku w roku szkolnym 1963/64. Zagospodarowany został zgodnie z planami. Dobiegała do końca budowa sali gimnastycznej, którą zakończono na jesieni 1964 roku. Rozpoczęto więc budowę nowego skrzydła. Lata jego powstawania szczególnie utkwiły wszystkim w pamięci. Liczba uczniów w porównaniu do lokalnych możliwości szkoły była ogromna. Na dziesięciolecie szkoły nowe skrzydło było gotowe. Wielohektarowe gospodarstwo pełne zieleni, trawników, posiadało sześć budynków warsztatowych, salę gimnastyczną, boiska sportowe i obiekty gospodarcze. Następne lata były okresem dynamicznego rozwoju szkoły, czego ukoronowaniem stał się zaszczyt organizowania finału centralnego „Złotej Kielni”. Szkoła miała się czym pochwalić. Tygodnik „Fundamenty” w nr 23 z 8 czerwca 1975 roku napisał: „Szkoła może wzbudzić zazdrość w niejednym z pedagogów. Podoba się także – i to wcale nie kurtuazyjnie – gościom. Miło słyszeć, że znakomite pracownie i doskonałe pomoce naukowe są w większości dziełem tutejszej kadry nauczycielskie i uczniów”. Okres ten to także lata sukcesów w Olimpiadach Wiedzy o Polsce i świecie Współczesnym, Złotych Kielniach, Konkursach Współzawodnictwa Zawodowego i Zawodach Sportowych. Szkoła Budowlana przy GPB rozbudowała się, dlatego trzeba było rozwiązać klasy budowlano-energetyczne. Szkoła stanęła w konieczności przeprofilowania się. Przestano dokonywać naboru do klas zawodowych i Liceum Zawodowego. Warsztaty szkolne przejął Zespół Szkół Samochodowych, a budynek internatu został zamknięty. Wydawać by się mogło, że szkoła przestanie żyć. A jednak zaczęła się rozwijać równie dobrze jak wcześniej, bowiem w roku szkolnym 1976/77 rozpoczęło działalność Studium Wychowania Przedszkolnego. Wspomnienia pierwszego dyrektora SWP wydają się obrazować trudności związane z powstaniem nowej placówki: „Tworzenie w tamtych warunkach studium, było jak porwanie się z motyką na słońce”. Tworzenie nowego profilu szkoły w warunkach lat 70-tych, było trudnym i odpowiedzialnym zadaniem. Do prawidłowego funkcjonowania SWP potrzebna była nie tylko nowa baza surowcowa, ale i niezbędni byli nowi nauczyciele. Ponieważ w roku szkolnym 1976/77 funkcjonowały tylko 3 oddziały dzienne SWP i dodatkowo jeden pracujący trybem zaocznym, prawie wszyscy nauczyciele zatrudnieni byli w pełnym wymiarze godzin, większość kadry wykładała zarówno w Zespole Szkół Budowlanych, Zasadniczej Szkole Włókienniczej i w SWP. W miarę upływu czasu zaplecze gospodarcze szkoły wzbogaciło swe zasoby tak, że pod koniec działalności SWP, była jedną z najlepiej wyposażonych szkół w Głogowie i okolicy. Właśnie tak dobry stan szkoły, zadecydował, że 1.09.1983 roku podjęto decyzję o utworzeniu Studium Nauczycielskiego. W SN realizowano program przygotowujący młodzież do pracy w charakterze nauczycieli nauczania przedszkolnego, początkowego, wychowania plastycznego i fizycznego. W latach 1991-92 MEN wysunęło projekt likwidacji SN-ów. Projekt ten wywołał mnóstwo kontrowersji w kręgach zainteresowanych. Dnia 20.03.1991 poinformowano dyrekcję szkoły o likwidacji SN. Klasy I-III zostały przekształcone w LO. Po interwencji młodzieży, rodziców i nauczycieli, MEN zmieniło swą decyzję co do klas IV – zezwalając na ukończenie przez nie Studium Nauczycielskiego. W Legnicy dnia 20.12.1993 Kuratorium Ośw. i Wych. podpisało akt likwidacji zakładu kształcenia nauczycieli w Głogowie. W 1994 ostatni uczniowie głogowskiego SN opuścili szkolne mury, żegnani z żalem przez swoich nauczycieli, którzy we wrześniu mięli powrócić do budynków już nie SN, ale LO. III Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Westerplatte istnieje do dziś. Na przestrzeni 10-ciu lat szkoła zyskała miano jednej z najlepszych w mieście. Zawdzięcza się to m.in. kadrze nauczycieli, która po likwidacji SN w większości pozostała w LO, a wśród nauczycieli nowych znalazło się nawet kilka byłych uczennic SWP i SN. Obecnie w szkole jest zatrudnionych 49 pedagogów. Oczywiście szkoła nie istniałaby bez uczniów. W roku 2000/01 jest nas 657. Uczymy się w nowocześnie wyposażonych gabinetach przedmiotowych. Mamy do dyspozycji bibliotekę, aulę, stołówkę i salę gimnastyczną.